برآمد باد صبح و بوي نوروز

به کام دوستان و بخت پيروز

مبارک بادت اين سال و همه سال

همايون بادت اين روز و همه روز

چو آتش در درخت افکند گلنار

دگر منقل منه آتش ميفروز

چو نرگس چشم بخت از خواب برخاست

حسدگو دشمنان را ديده بردوز

بهاري خرمست اي گل کجايي

که بيني بلبلان را ناله و سوز

جهان بي ما بسي بودست و باشد

برادر جز نکونامي ميندوز

نکويي کن که دولت بيني از بخت

مبر فرمان بدگوي بدآموز

منه دل بر سراي عمر سعدي

که بر گنبد نخواهد ماند اين کوز

دريغا عيش اگر مرگش نبودي

دريغ آهو اگر بگذاشتي يوز

با وجودش ز من آواز نیاید که منم 

پیرهن می‌بدرم دم به دم از غایت شوق 

که وجودم همه او گشت و من این پیرهنم 

ای رقیب این همه سودا مکن و جنگ مجوی 

برکنم دیده که من دیده از او برنکنم 

خود گرفتم که نگویم که مرا واقعه‌ایست 

دشمن و دوست بدانند قیاس از سخنم 

در همه شهر فراهم ننشست انجمنی 

که نه من در غمش افسانه آن انجمنم 

برشکست از من و از رنج دلم باک نداشت 

من نه آنم که توانم که از او برشکنم 

گر همین سوز رود با من مسکین در گور 

خاک اگر بازکنی سوخته یابی کفنم 

گر به خون تشنه‌ای اینک من و سر باکی نیست 

که به فتراک تو به زان که بود بر بدنم 

مرد و زن گر به جفا کردن من برخیزند 

گر بگردم ز وفای تو نه مردم که زنم 

شرط عقلست که مردم بگریزند از تیر 

من گر از دست تو باشد مژه بر هم نزنم 

تا به گفتار درآمد دهن شیرینت

بیم آنست که شوری به جهان درفکنم 

لب سعدی و دهانت ز کجا تا به کجا 

این قدر بس که رود نام لبت بر دهنم

خوش می‌روی به تنها تن‌ها فدای جانت

مدهوش می‌گذاری یاران مهربانت

آیینه‌ای طلب کن تا روی خود ببینی

وز حسن خود بماند انگشت در دهانت

قصد شکار داری یا اتفاق بستان

عزمی درست باید تا می‌کشد عنانت

ای گلبن خرامان با دوستان نگه کن

تا بگذرد نسیمی بر ما ز بوستانت

رخت سرای عقلم تاراج شوق کردی

ای دزد آشکارا می‌بینم از نهانت

سعدی چو دوست داری آزاد باش و ایمن

ور دشمنی بباشد با هر که در جهانت